In Sierre in Zwitserland zijn 28 doden gevallen bij een zwaar ongeluk met een Belgische skibus. 22 van de slachtoffers zijn kinderen. De bus was op de terugweg naar ons land en bracht leerlingen van scholen uit Heverlee en Lommel naar huis. Het ongeluk gebeurde gisteravond rond 21.15 uur op de A9 richting Sion, in het zuiden van het land. Drie bussen met leerlingen waren op terugreis naar België toen één bus met volle snelheid tegen een veiligheidsnis reed in de rechterflank van een tunnel. Het is nog niet duidelijk waarom de bus van zijn rijvak afweek. Volgens de eerste vaststellingen waren er geen andere voertuigen bij het ongeluk betrokken. De emotionele impact van het ongeval en de enorme gevolgen voor de slachtoffers en familie zijn eigenlijk niet te beschrijven. Ook in de kneistse basisscholen was er daarom heel wat aandacht voor de ramp. Zeker omdat heel wat kneistse leeftijdgenoten net terug zijn van hun sneeuwklassen of nog moeten vertrekken.
“We zijn er hier helemaal ondersteboven van, zegt directeur Marc Moeyaert van de St-Jansschool. Binnen het team wordt dit uiteraard besproken, emoties ! We hebben er deze morgen in de zesde klas bij stilgestaan en symbolisch een kaarsje laten branden. Ik hoop dat het noodlot is en geen gevolg van een menselijke fout, zegt Moeyaert.” Ook in BS Het Anker was er deze morgen aandacht voor de ramp: “Wij hebben dit besproken met de leerlingen uit de 3de graad die enkele weken geleden op sneeuwschoolreis zijn geweest, legt directeur Kurt Vandamme ons uit.”
Ook in de Sint Margareta school heel wat aandacht voor de slachtoffers van het ongeval in Zwitserland.
“Wij zijn deze morgen gestart met het opvragen van de beelden van HLN via internet, zegt directeur Kathleen Casselman in een reactie aan onze redactie. Ruim een uur werd er gesproken in de klas over het ongeval. Wij betreuren ten zeerste wat er is gebeurd … ik mag niet denken wat ik zou moeten doen, moest dit gebeurd zijn. We hebben duidelijk besproken dat dit een busongeval is … dit is geen skiongeval. Hier en daar hoort men al een vraag luiden van ‘Gaan de sneeuwklassen nog doorgaan ?’ Ja… waarom niet. Voor onze 76 leerlingen stonden er 11 leerkrachten en directies klaar, daarenboven waren er nog 8 skimonitoren extra ter plaatse (die verblijven de ganse dag bij ons).
Wij geven onze leerlingen vaste plaatsen op de bus en voeren ook een evacuatieplan uit. De leerlingen beseffen nu zeker en vast waarom dit nodig is. Kan men iets vermijden in de toekomst om zo’n tragisch ongeval te voorkomen … ik zou het echt niet weten. Ik weet waarmee wij rekening houden, ik weet hoe wij onze sneeuwklassen organiseren, hoe wij tewerk gaan met een fantastische skiorganisatie vanuit Limburg, ik weet hoe alles in het werk wordt gesteld om de kinderen in ‘the picture’ te zetten, te laten genieten van hun skireis … dit alles staat los van een busongeval, besluit Kathleen Casselman.”
“In januari zijn de leerlingen van het 6de leerjaar, naar jaarlijkse gewoonte op sneeuwschool geweest. Dit tragisch ongeval heeft alle leerkrachten van de school en mezelf enorm aangegrepen, laat directeur Carine Wintein van VBS O.L.V.O. uit Heist ons weten. Het binnenkomen van het leerkrachtenlokaal deze morgen was anders dan andere dagen. Iedereen voelde zich enorm verbonden met de leerlingen, leerkrachten, ouders, directeur, organisatie van de openluchtklassen. Vaak hoorde ik : het kon ook ons overkomen zijn, je mag er niet aan denken! Ook bij de oudere leerlingen was dit het gespreksonderwerp op de speelplaats.
De leerkrachten van het 6de leerjaar zijn deze morgen gestart met een gesprek rond het gebeurde. Hierbij de reactie van de leerlingen van juf Petra.
De leerlingen van het 6de leerjaar zijn diep geschokt. Ze voelen erg mee met de ouders van de gewonde en overleden leeftijdsgenootjes. Toen ze de foto van de bus via het digitale bord zagen riep één van de leerlingen: zo zag onze bus er ook uit toen wij in januari op sneeuwklas gingen. De klas werd muisstil. Eigen herinneringen van de thuiskomst werden vergeleken met de thuiskomst die deze kinderen nooit zullen kennen.
De kinderen voelden zich verbonden , emoties werden besproken… We brandden een kaarsje voor de kinderen voor de kinderen , de leerkrachten en de ouders opdat ze sterk genoeg zouden zijn om dit verdriet te dragen.
De leerlingen van meester Pol mochten na een gesprek hun gevoelens neerschrijven, hier enkele reacties van de kinderen:
- Ik vind het heel erg , niet alleen voor de kinderen maar ook voor de ouders
- Wij konden ook in deze bus gezeten hebben.
- Een nachtmerrie voor de ouders, bang afwachten of je kind nog leeft.
- Ik vind het supererg dat een toffe sneeuwschool zo moet eindigen, voor hetzelfde geld waren wij dat hé! We hebben veel geluk gehad.
Gisteren legden wij nog de dankavond voor de sneeuwschool van onze zesdeklassers vast, deze morgen hoor je dan zoiets op de radio! Het wordt een dankavond die we nog intenser zullen beleven als andere jaren, besluit Carine Wintein.”
Laatste reacties